Nal Sesleriyle Nefes Nefese
Nedir bu dünya? Dizginsiz, hırçın akan bir ırmak,
Kralları çiğneyip uyuyan düşü uyandırmak.
Acımasız bir gök altında süreriz rüzgâra atı,
Akıl sustuğunda görürsün gerçek cesareti
Rûzgârın dizginini çektiğim her demde cân,
Yel değil, mâzî koşardı sırtım üstünde zamân.
Menzil sandım gözlerini, menzilim oldu firâk,
Her ufukta nâl sesinden doğdu bir başka şafak.
Kenan Keskin
İnsan, bazen hayatı dizginlediğini sanır. Oysa sırtında taşıdığı, rüzgârın değil, geçmişin ağırlığıdır. Ne kadar uzağa giderse gitsin, hatıralar kendisinden önce varır menzile. Atın ayakları toprağı döverken insanın yüreği zamanı döver. Her nal sesinde yarım kalmış bir söz, her solukta söylenememiş bir sevda vardır.
Sevdiğinin gözlerini son durak sanmak, aşkın en güzel ve en acı yanılgısıdır. İnsan bazen bir ömür koşar da kavuşacağı yerde ayrılıkla karşılaşır. O vakit anlar ki yollar mesafelerle değil, içimizde büyüttüğümüz yokluklarla uzar. Kimi sevdalar yaşanarak değil, ulaşılamayarak derinleşir.
Ve her ufukta başka bir şafak doğar. Ne var ki her doğan güneş yeni bir başlangıç değildir; kimi sabahlar, dünün yarasını yeniden aydınlatır. At yorulur, yol biter, rüzgâr diner. Fakat insanın içinde dörtnala koşan o eski zaman, hiçbir menzilde durmaz.
Belki de aşk, varılacak bir yer değil; varamadığımız yere doğru ömür boyu süren o sessiz koşudur.
Kenan Keskin
© Şiir Şarkı Türkü – izinsiz kopyalanamaz.
Bir yanıt yazın