Kendine Dönenlere…
Âlem yanar, söner, döner, sükûtla dirilir aşk,
Her unsur ben olur âhir, kendime dönerim.
Ezelin ilk sesidir külde saklı nefesim,
Âlem biter, ben sürerim, ben susarak yanarım.
Harf söner, kelâm silinir, mânâ kalır derinde,
Sesim susar, sır konuşur, kendime dönerim.
Salarım yüreğimi semaya, yıldız yanar pervâzda,
Feleğin dönen çarkına meydan okurum.
Kenan Keskin
NE DÜŞÜNDÜM NE YAZDIM
Bu şiiri bana yazdıran, işte bu sessiz özgürlüktür.
Âlem yanar, söner, döner. Zaman değişir, kelimeler silinir, hükümler eskir.
Ben ise her dönüşte kendime biraz daha yaklaşırım.
Çünkü hakiki kudret, her şeyin üzerinde kalmak değil, her şey değişirken kendi hakikatinin içinde dimdik durabilmektir. Umudum, her şeyin güzel olacağına ilişkin saf bir beklenti değildir. Her koşulda yeniden anlam kurabileceğime duyduğum sarsılmaz inançtır.
© Şiir Şarkı Türkü – izinsiz kopyalanamaz.






Bir yanıt yazın