Sızım Dinmeyecek
Güller savruldu,
Yelelerinde kokun,
Sızım dinmeyecek.
Atlar dörtnala,
Çiçekler eğdi başın,
Hasret dinmeyecek.
Rüzgâr saçındı,
Yelelerinde bahar,
Aşkım dinmeyecek.
Son gül de soldu,
Dikende kaldı kokun,
Sızım dinmeyecek.
Yıldız kaydı bak,
Karanlık yuttu izi,
Aşk dinmeyecek.
Gül bahçesinde yol,
Dörtnala ömür,
Koşu dinmeyecek.
Kenan der, yoksun,
Atlar döndü bahçeye,
Sen dönmeyeceksin.
Kenan Keskin
Bazen insan, hiç gitmediği bir bahçenin özlemini duyar. Hiç görmediği çiçeklerin kokusunu, hiç binmediği atların nal seslerini yüreğinde hisseder. Bu şiir, işte böyle bir hayalin içinden doğdu.
Gözlerimin önünde uçsuz bucaksız bir çiçek bahçesi vardı. Güllerin arasından dörtnala koşan atlar, rüzgâra karışan yeleler, savrulan yapraklar… Her şey hareket ediyordu. Yalnızca içimdeki zaman durmuştu.
Atlar benim için özgürlüğün, güller aşkın, rüzgâr ise geri getirilemeyen hatıraların simgesiydi. Atlar koştukça zaman geçiyor, çiçekler başını eğdikçe içimde bir ayrılık büyüyordu.
“Son gül de soldu,
Dikende kaldı kokun,
Sızım dinmeyecek.”
Bu üç dizede anlatmak istediğim, aşkın yalnızca yaşandığı sürece var olmadığıydı. Bazen bir çiçek solar ama kokusu kalır. Bazen insan gider ama yokluğu, varlığından daha derin bir iz bırakır.
Şiirin sonundaki atların bahçeye dönüşü de bu yüzden önemlidir. Çünkü tabiatta her şeyin bir dönüşü vardır. Mevsimler döner, kuşlar yuvalarına, atlar ahırlarına döner. Fakat insanın beklediği herkes geri gelmez.
“Kenan der, yoksun,
Atlar döndü bahçeye,
Sen dönmeyeceksin.”
Bu şiiri, dönmeyen bir sevgilinin ardından söylenen uzun bir ağıt olarak değil, güzelliğin içinde saklanan kaybın sessizliği olarak düşündüm.
Çünkü bazen aşkın en derin hâli, birinin gidişini anlatmak değil; onun dönmeyeceğini bildiğin hâlde bahçede bıraktığı kokuyu hâlâ duyabilmektir.
Kenan Keskin
© Şiir Şarkı Türkü – izinsiz kopyalanamaz.


Bir yanıt yazın