Tehlikeli Nezaket
Şiir · 18 Kasım 2026
Sizler beyefendi
Hanımefendi psikopatlar
Tek kelime etmeden
Adamı cehennemin dibine gönderirsiniz
Tanıyorum sizi.
Adam öldüğünü bilmeden
Yaşayıp gider
Saygıda kusur etmeyerek
Canını sıkmayarak
Ona ölülerin hürriyetini verirsiniz
Gerçek tehlike sizsiniz
Asıl sizden korkulur
Sizler beyefendi psikopatlarsınız
Laf ebeliğine
Güç gösterisine girmeden
Ne adamlar
Ne kadınlar gömdüğünüzü biliyorum
Siz gerçek seri katiller
Ben sizi bebek yüzünüzden tanıyorum
Kenan Keskin
NE DÜŞÜNDÜM, NE YAZDIM BİR BAKALIM...
İnsan bazen kendisine söylenen sözlerden değil, söylenmeyenlerin ağırlığından ölür. Üstelik öldüğünü de bilmez. Sabah uyanır, işine gider, insanlarla konuşur, güler, selam verir. Herkes onu yaşıyor sanır. Oysa çoktan birilerinin sessizliğine gömülmüştür.
Sizleri tanıyorum.
Sizler, terbiyenin arkasına saklanan o kusursuz beyefendiler, hanımefendilersiniz. Sesinizi yükseltmezsiniz. Küfür etmez, tehdit savurmaz, öfkenizi göstermezsiniz. Hatta gerektiğinde öylesine nazik davranırsınız ki insan size kırılmaktan bile utanır.
Çünkü sizin zalimliğinizin sesi yoktur.
İnsan en çok kendisine bağırandan korkması gerektiğini sanır. Oysa bağıran insan, içindeki fırtınayı ele verir. Öfkelenen, hiç değilse varlığınızı kabul eder. Sizinle tartışan, sizi hâlâ muhatap alıyordur.
Siz öyle değilsiniz.
Siz insanı muhatap almadan da hayatınızda tutabilirsiniz. Onunla konuşur, selamlaşır, gerektiğinde gülümsersiniz. Fakat bütün bunları yaparken onun insan olarak varlığını içinizden silmiş olabilirsiniz.
İşte ben buna ölülerin hürriyeti diyorum.
İnsanı serbest bırakırsınız ama hiçbir yere ait hissettirmezsiniz. Gitmesine engel olmazsınız çünkü kalmasını istemezsiniz. Kalmasına itiraz etmezsiniz çünkü varlığını zaten hesaba katmazsınız.
Ona geniş bir özgürlük verirsiniz; fakat bu özgürlüğün içinde bir tek şey eksiktir: Yaşadığını hissettiren insani karşılık.
Ve en korkuncu, insan bazen bunu sevgiyle karıştırır.
Kendisine hakaret edilmediği için saygı gördüğünü sanır. Azarlanmadığı için kabul edildiğine inanır. Kimse onu kovmadığı için bir yere ait olduğunu düşünür.
Oysa hakarete uğramamak, kabul edilmek değildir. Sessizlik, her zaman saygı değildir. Kavgasızlık da her zaman barış değildir.
Bebek yüzünüzü görüyorum. Kusursuz nezaketinizi de. Söylenmemiş sözlerinizi, verilmemiş cevaplarınızı, kimseye gösterilmemiş o soğuk tarafınızı da.
Size seri katil demem, bir cinayetin delili değildir; bir benzetmenin en sert yeridir. Çünkü sözünü ettiğim ölüm, bedenin değil, insanın başkasının dünyasındaki varlığının silinmesidir.
Bazıların ağzından çıkardıkları birkaç küfürle çok korkunçlarmış pozu yanında sizin kılınızı kıpırdatmadan cenazesini kılmanın rahatlığını görünce asıl sizden korkmalı…
© Şiir Şarkı Türkü – izinsiz kopyalanamaz.






Bir yanıt yazın