İçeriğe geç
📅 19 Kasım 2026, Perşembe SON EKLENEN

Şiir · 19 Kasım 2026

BİR UÇURUM KENARINDA Kİ FOTOĞRAFTAN
AKLIMA DÜŞENLER

Gökyüzü yırtılıyor, rüzgârın damarlarından
Kayalar sessiz, gölgesiyle konuşan sabırlarıyla
Bulutlar dönerken yuvanın etrafında
Kartalların kalbinde doğacak nefesi sabırsızlıkla bekliyorum.

Karanlık süzülüyor, kanatların altından yavaş,
Zaman duruyor, taşın yüzünde bir nabız gibi,
Ufuk genişliyor, soluklar arasında yankı,
Ve yuvasına dönmeyenlerin dönüşünü sabırsızlıkla bekliyorum.

Yel silkeliyor, boşluğun kemikleşmiş sesini,
Dağlar eğiliyor, sabrın eşiğinde çatlayarak,
Gözlerimde büyüyor, görünmeyen bir çağrı,
Kayaların kalbinde uyanan sesi sabırsızlıkla bekliyorum.

Sis sürünüyor, rüzgârın omzuna dayanan hafif,
Yükseklik soluyor, kanın içinde yankılanan,
Zaman eriyor, ışığın tüylerinde sessizce,
Ve uçurumun kenarında doğacak sabahı sabırsızlıkla bekliyorum.

Gölgem yırtılıyor, taşların altında yankıyla,
Rüzgâr taşıyor, göğsümdeki sessiz duaları,
Gece düşüyor, kanatların çizdiği sınırdan,
Ve yeniden uçacak sessizliğin kanadını sabırsızlıkla bekliyorum.

Kenan Keskin

# UÇURUMUN KIYISINDA, UMUDUN EŞİĞİNDE

*Bir Şiirin Doğuşuna Dair Felsefi Deneme*

**Kenan Keskin**

Bir uçurumun kenarında çekilmiş fotoğrafa bakarken gördüğüm yalnızca kayalar, bulutlar, rüzgâr ve kartalların yuvası değildi. Orada hayatın bütün çelişkilerini, varoluşun sessiz ihtişamını ve insanın kendi sınırlarının ötesine geçme iradesini gördüm.

Uçurum bana sonu değil, sonsuzluğa açılan bir eşiği hatırlattı.

Çünkü insan, derinliğe baktığında yalnızca düşme ihtimalini düşünüyorsa henüz yüksekliğin felsefesini kavrayamamıştır. Her uçurum bir tehlike olduğu kadar, kanatların anlam kazandığı yerdir. Uçmayı bilmeyen için boşluk olan şey, kartal için özgürlüğün ta kendisidir.

Bu şiiri bana yazdıran duygu korku değil, **hayatın bütün belirsizlikleri karşısında kendime duyduğum güvendir.**

Kayaların sessizliğinde sabrı gördüm. Rüzgârın uğultusunda değişimi, bulutların geçişinde zamanın durdurulamaz akışını… Her şey hareket ederken yerinde duran kayalar, bana insanın kendi hakikatine bağlı kalmasının ne kadar büyük bir güç olduğunu düşündürdü.

Fakat yalnızca dayanmak da yeterli değildir. Bazen hayatın anlamı direnmekte değil, yeniden harekete geçebilme cesaretindedir.

Kartalların yuvasına bakarken beklediğim yalnızca bir kuşun dönüşü değildi. Henüz gerçekleşmemiş bütün ihtimallerin doğuşunu bekliyordum. Çünkü hayat, yalnızca yaşadıklarımızdan değil, gerçekleşme kudretini içimizde taşıdığımız yarınlardan da oluşur.

**Umut, geleceğin güzel olacağına inanmak değil; geleceğe kendi irademizle anlam verebileceğimizi bilmektir.**

Şiirimde tekrar tekrar geçen *“sabırsızlıkla bekliyorum”* sözü, çaresiz bir bekleyişin ifadesi değildir. O, geleceğin mümkün olduğunu bilen bir bilincin heyecanıdır.

Ben sabrı hareketsizlik, beklemeyi teslimiyet olarak görmüyorum. Tohum toprağın altında beklerken nasıl büyümenin hazırlığını yapıyorsa insan da bazen en büyük değişimini sessizlikte gerçekleştirir.

Karanlığın kanatların altından süzülmesi, zamanın taşın yüzünde durması, sisin dağların omzuna yaslanması… Bütün bu görüntüler bana varoluşun geçici biçimlerini hatırlattı. Hiçbir karanlık sonsuz değildir; fakat onu sona erdirecek ışık da yalnızca beklenerek kazanılmaz.

İnsan kendi sabahının doğuşuna katılmalıdır.

Şiirin son bölümünde gölgemin yırtılması, benim için eski sınırlarımdan sıyrılmanın ifadesidir. Çünkü bazen insanın aşması gereken en büyük uçurum, dış dünyada değil, kendi içinde çizdiği sınırlardır.

Kendi gölgesini aşabilen insan, karanlığın varlığını inkâr etmez; onun kendisini tanımlamasına izin vermez.

Bu yüzden uçurumun kenarında dururken aşağıya değil, ufka bakıyorum.

Düşme ihtimalini biliyorum. Rüzgârın sertliğini, zamanın acımasızlığını, hayatın beklenmedik dönüşlerini de…

Ama bütün bunları bilmek, umut etmekten vazgeçmemi gerektirmiyor. Aksine, umudumu daha bilinçli, irademi daha güçlü kılıyor.

Benim için hayat, sürekli güvenli bir yerde kalmak değil, belirsizliğin karşısında kendi varlığının sorumluluğunu taşıyabilmektir.

Ve biliyorum ki yeniden uçmak, eski kanatlara kavuşmak değildir her zaman. Bazen insan, kendisinde hiç tanımadığı bir kudreti keşfederek yeniden doğar.

**İşte bu şiiri bana yazdıran duygu budur: Hayatın karşısında bekleyen değil, hayatın içinden yeniden doğacak imkânları görebilen bir insanın kendine güveni.**

Ben uçurumun kıyısında sonumu aramıyorum. Henüz başlamamış yolculukların ufkuna bakıyorum.

Çünkü her gece bir sabahı gizler, her sessizlik içinde bir ses taşır, her bekleyiş yeni bir hareketin ihtimalini büyütür.

Ve kartalların yuvasına döneceği o ânı beklerken aslında hayatın bana yeniden ne söyleyeceğini merak ediyorum.

**Kenan der: Uçurumun derinliğini gördüm diye geri çekilmem. Ben yüksekliği düşme korkusuyla değil, uçabilme ihtimaliyle anlamlandıranlardanım. Çünkü insanın gerçek ufku, gözlerinin eriştiği yer değil, iradesinin ulaşmayı göze aldığı sonsuzluktur.**

**Kenan Keskin**

WhatsAppFacebookX

© Şiir Şarkı Türkü – izinsiz kopyalanamaz.

✨ Bunları da sevebilirsiniz

Şiir

Kendine Dönenlere…

Âlem yanar, söner, döner, sükûtla dirilir aşk, Her unsur ben olur âhir, kendime dönerim. Ezelin ilk sesidir külde saklı nefesim,

19 Kasım 2026
Şiir

Tehlikeli Nezaket

Sizler beyefendi Hanımefendi psikopatlar Tek kelime etmeden

18 Kasım 2026
Şiir

Güler Birazdan…

Gecenin koynunda bir seher saklı, Gülün dudağında bir haber saklı, Kalbimin içinde bir kader saklı,

18 Kasım 2026
Şiir

Sızım Dinmeyecek

Güller savruldu, Yelelerinde kokun, Sızım dinmeyecek.

18 Kasım 2026
Şiir

Nal Sesleriyle Nefes Nefese

Nedir bu dünya? Dizginsiz, hırçın akan bir ırmak, Kralları çiğneyip uyuyan düşü uyandırmak. Acımasız bir gök altında süreriz rüzgâra atı,

17 Kasım 2026

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir